ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ
Σαν σήμερα, στις 22 Μάη 1963,δολοφονήθηκε ο αγωνιστής της Ειρήνης και βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης από το παρακράτος της δεξιάς.
Το βράδυ της 22ας Μαΐου του 1963, ο Λαμπράκης βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη για να παρευρεθεί στην εκδήλωση για την παγκόσμια ειρήνη. Όμως, έξω από το κτήριο είχαν συγκεντρωθεί παρακρατικές ομάδες που διαδήλωναν και προπηλάκιζαν όποιον τολμούσε να πλησιάσει. Δεν κυκλοφορούσε κανένα αυτοκίνητο και οι δρόμοι είχαν κλείσει. Επίσης ο Γιώργος Τσαρουχάς δέχτηκε και αυτός επίθεση, ενώ κατευθυνόταν στην αίθουσα που θα μιλούσε ο Λαμπράκης .Ο Γιώργος Τσαρουχας δολοφονήθηκε το 1968 από την χούντα...
Ο Λαμπράκης αποχώρησε συνοδευόμενος μόνο από δύο άντρες. Όταν βγήκε στον δρόμο ένα τρίκυκλο όχημα με δύο επιβαίνοντες πέρασε δίπλα του με μεγάλη ταχύτητα. Οδηγός ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης και στην καρότσα του τρίκυκλου καθόταν ο Μανώλης Εμμανουηλίδης.
Ο Λαμπράκης χτυπήθηκε, έπεσε στο έδαφος αιμόφυρτος και οι δύο άντρες απομακρύνθηκαν, χωρίς να τους σταματήσει κανείς απ’ τους παρευρισκόμενους αστυνομικούς.
Ο μόνος που έδρασε ήταν ένας περαστικός, ο Μανώλης Χατζηαποστόλου. Γνωστός με το όνομα «τίγρης», δικαιολόγησε πλήρως το παρατσούκλι του. Πήδηξε πάνω στο τρίκυκλο και για το επόμενο χιλιόμετρο πάλεψε με τους δύο φονιάδες και κατάφερε να τους ακινητοποιήσει με τη βοήθεια τελικά ενός τροχονόμου, που δεν γνώριζε τη σκευωρία και έκανε το καθήκον του.
Η ιατρική γνωμάτευση ήταν ότι ο Λαμπράκης τραυματίζεται βαριά: θανάσιμες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από σιδερένιο λοστό.
Στις 27 Mαΐου ο μαχητής της Eιρήνης χάνει τη μάχη με τον θάνατο.
Tην επόμενη γίνεται η κηδεία του στην Aθήνα.
Πάνω από 500.000 κόσμου συνοδεύουν τη σορό του τραγουδώντας
«Mέρα Mαγιού μου μίσεψες, μέρα Mαγιού σε χάνω» από τον «Eπιτάφιο» του Γιάννη Pίτσου και μουσική του Mίκη Θεοδωράκη.
Tο σύνθημα «O Λαμπράκης ζει» δονούσε την Aθήνα
«Στο πρόσωπο του άξιου γιου της Ελλάδας Γρηγόρη Λαμπράκη,
ζήτησαν να σκοτώσουν την ειρήνη, την λεβεντιά, την ανθρωπιά.
Μα σκοτώνεται ποτέ ο ήλιος;
Η Ελλάδα σύσσωμη είναι στο πόδι.
Όχι για ταφή, μα για ανάσταση»
