ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ
(Πρώτη φορά το αναφέρω)
Με αφορμή τα 59 χρόνια από το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα
των Συνταγματαρχών θα αναφέρω για πρώτη φορά μια σοκαριστική μαρτυρία που με
αφορά.
Πριν λιγο καιρό πριν πεθάνει στη περιοχή μου ενας ,άνθρωπος,
κάλεσε ,στο σπιτι του ενα συγγενικά μου πρόσωπο και του ειπε" Πριν πεθάνω
θέλω να, σου κάτι. Ο ξάδερφος,σου ο Θανάσης,ειναι τελικά καλός άνθρωπος, θα
ήταν κρίμα αν τον είχαμε,σκοτώσει.Μας, ειχαν ανεβάσει στην Αθήνα, την 2η ημέρα
της,κατάληψης,του Πολυτεχνείου και μας έδωσαν όπλα,( προφανως ήταν στην ΚΥΠ)
,είμαστε,ελεύθεροι σκοπευτές. Εγω βεβαια πυροβολουσα στον αέρα δεν χτύπησαν
κανέναν. Οταν φύγαμε,απο την Αθήνα, μας έδωσαν εντολή να,φάμε,τον Θανάση διοτι
τον θεωρούσαν πολύ επικίνδυνο γιατι τον αγαπούσαν ολα τα συνομίληκα του
παιδιά,. Εγώ διαφωνησα είπα δεν μπορώ να,το κάνω. Ευτυχώς για τον ίδιο δεν ήρθε
στη Κορώνη μετά το Πολυτεχνείο και γλύτωσε "
Το οτι είμαι ζωντανός, και επικοινωνουμε σήμερα το χρωστάω
στον Δημητρη το Λεακο Leakos
Dimitris στο σπίτι του οποιου εμενα, στην τελευταία,ταξη του Λυκείου το
1971-72,που πηγα,σχολείο στη Καλαματα, και ο οποίος,όταν μετά την εξέγερση του
Πολυτεχνείου κατέβηκα,στη Καλαματα για να πάω στο χωριό μου την Κορώνη δεν με
άφησε,να πάω λέγοντας μου " Πας,στο στόμα,του Λυκου καθησε εδω "
Δημητρη το να πω δημοσια οτι σε ευχαριστώ είναι πολύ λίγο. Σου χρωστάω τη ζωή
μου.
