ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ
ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΣΤΑΡΑΚΟ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
Ότι και να πει κάποιος
για τον αείμνηστο ,αγαπημένο
φίλο, σύντροφο ,συνάδελφο και συμπατριώτη ,τον αγωνιστή του Αντιδικτατορικού
Αγώνα και της Αριστεράς, τον αγωνιστή
του κινήματος των εκπαιδευτικών ,το γελαστό παιδί, το Δημήτρη το Κωσταράκο ,το
μωρό όπως τον έλεγαν οι Ρηγάδες Καλαματιανοί θα είναι λίγο . Γιατί ο Δημήτρης ήταν η προσωποποίηση
του Αριστερού της παλιάς κοπής . Σεμνός ,ανιδιοτελής
,πράος και ακούραστος Αγωνιστής με ήθος.
Αλύγιστος και σκληρός απέναντι στους διώκτες του από τη μια και από την άλλη ευγενής, και γλυκύτατος απέναντι στους
συναδέλφους του στους συντρόφους και
συναγωνιστές του ακόμα και όταν υπήρχαν
διαφωνίες . Γιατί τον ένοιαζε πάντα η
μεγάλη εικόνα .Αν είσαι από τη
μεριά αυτών που αγωνίζονται για τους αδικημένους αυτού του κόσμου ήσουν σύντροφος του, αυτό ήταν το
κύριο για το Δημήτρη και όχι οι επιμέρους διαφορετικές απόψεις. Δεν θα
ξεχάσω ποτέ όταν συναντηθήκαμε ένα χρόνο μετά το δύσκολο και τραυματικό Αύγουστο του 2015, για ένα
συνταξιοδοτικό μου θέμα με το Επικουρικό
ταμείο . Η συνάντηση μας στη Φιλελλήνων στα γραφεία του ΤΕΑΔΥ του Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων
Υπαλλήλων ξεκίνησε με το Δημήτρη να μου
λέει . «Δεν έχει αλλάξει τίποτα στην εκτίμηση και στην αγάπη που σου είχα. Γιατί άργησες να με πάρεις τηλέφωνο?». Δεν
νομίζω να χρειάζεται να πω κάτι άλλο για να δείξω το ήθος και τη ποιότητα του Δημήτρη .
Πρώτη φορά άκουσα το όνομα του όταν ήμουν στη Β Λυκείου στα τέλη του 70 όταν συνελήφθη πρώτη φορά μαζί με τον αδερφό του το Κώστα στο χτύπημα που έκανε η Χούντα στους
Μεσσήνιους Ρηγάδες . Τον γνώρισα πρώτη φορά το Δεκέμβρη του 72 ως
πρωτοετής 2 μηνών του Μαθηματικού στις πρώτες Συνελεύσεις
της Φυσικομαθηματικής ,συναντηθήκαμε
στις πρώτες συνελεύσεις του Συλλόγου Μεσσηνίων φοιτητών και μου
έκανε εντύπωση από τη πρώτη στιγμή η
πραότητα και η γλυκύτητα του .
Ο Δημήτρης παιδί της ηρωικής, ανταρτομάνας αριστερής συνοικίας Φυτειάς της Καλαμάτας ,αφιέρωσε όλη του την ζωή στον
αγώνα για τις ιδέες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής
δικαιοσύνης. Στέλεχος του Ρήγα Φεραίου και του ΚΚΕ Εσωτερικού, και στη συνέχεια στον ΣΥΝασπισμό και το
ΣΥΡΙΖΑ. Βασανίστηκε σκληρά στη δικτατορία στο ΕΑΤ - ΕΣΑ αλλά στάθηκε βράχος απέναντι στους βασανιστές του όπως και ο
μεγάλος αδερφός του ο Κώστας. Ο Δημήτρης αγωνίστηκε μετα τη μεταπολίτευση για
τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα των συναδέλφων του και
εκπαιδευτικών πρώτα μέσα από τις γραμμές της ΟΙΕΛΕ και στη συνέχεια της ΟΛΜΕ
.Μπροστάρης σε όλους τους μεγάλους και μικρούς αγώνες των εκπαιδευτικών .Υπόδειγμα
αγωνιστή αριστερού συνδικαλιστή δίδαξε πως πρέπει να είναι οι αριστεροί συνδικαλιστές .Υπεράσπιζε με πάθος τις
δημοκρατικές διαδικασίες στα συνδικαλιστικά όργανα και την αυτονομία του μαζικού κινήματος από τα κόμματα. Ακούραστος
έτρεχε όχι μόνο για τα μεγάλα θέματα της Παιδείας και των εκπαιδευτικών αλλά για
να βοηθήσει και να λύσει
και κάθε μικρό πρόβλημα κάθε, συναδέλφου, μαζί με το Γρηγόρη
και το Τριαντάφυλλο και στη συνέχεια με το Θέμη .Μέγιστη
η συμβολή του μαζί με το Γρηγόρη
στον κορυφαίο αγώνα της
ιστορίας της ΟΛΜΕ το 1997. Προσέφερε
πολλά στην Δημόσια Παιδεία, και σε όλη
την εκπαίδευση και σε όλους εμάς τους εκπαιδευτικούς. Νοιαζόταν για την
Αριστερά και το κίνημα και ήθελε να συζητάμε και όταν πια δεν μπορούσε να, βγει από το σπίτι λόγω των σοβαρών
προβλημάτων υγείας του. .Για όλους είχε
μόνο ένα καλό λόγο να πει . Ο Δημήτρης αφήνει πίσω του μνήμες, αγώνες και μια
πολύτιμη παρακαταθήκη.. Θα σε θυμάμαι πάντα αγαπημένε φίλε, σύντροφε ,συνάδελφε και συμπατριώτη Δημήτρη με
αγάπη και σεβασμό. Οι αγώνες οι ιδέες σου
η συμπεριφορά σου και ο
χαρακτήρας σου αποτελούν παρακαταθήκη ήθους ,συνέπειας και αγώνα .
