ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΠΥΡΟ
Αποχαιρετίσαμε χθες όλοι οι πρωην Κνιτες της 20ετιας 70-90 ,ανεξαρτητα που βρισκομαστε σημερα κομματικά ,τον αείμνηστο Γραμματεα μας Σπύρο Χαλβατζη, αλλά όχι μόνο εμείς που περάσαμε από τη ΚΝΕ αλλα και ολοι οι αγωνιστες του Αντιδικτατορικού Αγώνα και ανθρωποι από όλο το πολιτικό σύστημα.Γιατι ο Σπύρος όντας στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ οπως γραφει και η Ευτυχία Καρύδη " σε καιρούς τρικυμισμενους κράτησε όρθια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια " αλλά και γιατί ο Σπύρος ποτε δεν υψωσε τείχη πολιτικά και πολιτισμικά σε όσες και όσους διαφώνησαν μαζί του .Γιατί ο Σπύρος δεν υπερηφανεόταν για την εργατική του προέλευση αλλά εξέπεμπε μια αυθεντική λαικότητα ,ήταν πραγματικός λαϊκός αγωνιστής.
Εμένα με συγκλονισε ο αποχαιρετισμος του γιου του του αγαπημένου φίλου και συντρόφου Αλέκου Χαλβατζη Alekos Chalvatzis και ας μην πήρε δημοσιοτητα . Λόγος μεστός, σπαρακτικός, συναισθηματικός αλλά με λογισμό , βαθιά υπαινικτικός και βαθύτατα πολιτικός . Ελπίζω να έκανε να σκεφτούν και κάποιοι άλλοι...
Καλο σου ταξιδι Γραμματέα μας.
Δεν θα ξεχάσω τη πρώτη μας συνάντηση και το πρώτη μας συζήτηση μετά το 1991 στη ΓΣ της ΕΝΑΕ το 1995 ποσο ανθρώπινη και πόσο συντροφική ήταν αυτή μας η συνάντηση παρότι είμαστε πια μεταξύ μας σε διαφορετικά μετερίζια.
