18.11.26

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ Του Θανάση Πετράκου

 

Η  ΕΜΠΕΙΡΙΑ  ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ  ΤΟΥ 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

Του Θανάση Πετράκου

Είχα τη  χαρά και την τιμή  και τη φετινή χρονιά  να συνομιλήσω  με  μαθητές και μαθήτριες  για την εξέγερση του Πολυτεχνείου .Βρέθηκα ανήμερα της επετείου στην Β τάξη του του 1ου Γυμνασίου Καισαριανής μετά από  πρόσκληση της συναδέλφου Μαθηματικού Στέλλας  Μπαδικιάν  την οποία ευχαριστώ πολύ  για την τιμή που μου έκανε  να με προσκαλέσει .

Τα παιδιά είναι καταπληκτικά  όπως και οι καθηγήτριες τους . Όχι  μόνο  εντυπωσιάστηκα ,αλλά γέμισα  με χαρά ,αισιοδοξία και ελπίδα. Είχαν με αυτοοργάνωση ετοιμάσει τη  γιορτή  μέχρι την τελευταία  της  λεπτομέρεια.

Οι υπεύθυνες καθηγήτριες   τους , απλά είχαν βοηθήσει διακριτικά  όταν τους ζητούσαν βοήθεια τα παιδιά .

Εντυπωσιάστηκα από τον επαγγελματικό  τρόπο που είχαν οργανώσει την   γιορτή. Τα παιδιά , είχαν  ετοιμάσει  μόνα τους  τις ερωτήσεις. Είχαν μοιράσει   το ρόλο και την αρμοδιότητα  που θα έχει το   κάθε ένα στην διάρκεια της εκδήλωσης . Ποιο θα κάνει την   ηχογράφηση ποιο το  μοντάζ  ,ποιο θα συντονίσει ποιο θα κάνει την α  ή β ερώτηση. Με εντυπωσίασε επίσης η απόλυτη ησυχία που έκαναν σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης κυριολεκτικά «ρουφούσαν»  τις απαντήσεις στα ερωτήματα τους  .

Οι  δυο πρώτες τους ερωτήσεις που  ήταν  «Πώς ήταν η ζωή σας πριν από εκείνον τον Νοέμβρη του 1973;  Τι ήταν αυτό που σας έκανε να αφήσετε τη στάση του θεατή και να μπείτε ενεργά στο Πολυτεχνείο;»

 Μου έδωσαν τη δυνατότητα  να τους μιλήσω ότι όταν πέρασα στο Μαθηματικό της Αθήνας τον Οκτώβρη του 1972 βρέθηκα ως   πρωτοετής τις πρώτες ημέρες η Χούντα να έχει απαγορεύσει τα βιβλία του Μεγάλου Έλληνα Μαθηματικού Δημήτριου Κάππου , διότι ήταν από τους λίγους που είχε σηκωθεί και αντιδράσει ,όταν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος ,είχε υβρίσει χυδαία τους καθηγητές  επειδή είχαν γίνει το Σεπτέμβρη και Οκτώβρη του 1972 οι πρώτες μικρές φοιτητικές  κινητοποιήσεις.  Τόνισα   ότι εκτός από το ότι δεν μου άρεσε που δεν υπήρχε δημοκρατία και ελευθερία και κυβερνούσε μια Χούντα που όποιον διαφωνούσε τον έστελνε εξορία και τον φυλάκιζε, το γεγονός  που   έγινε  η αφορμή να  μπω ενεργά στον αγώνα κατά  της Χούντας  , ήταν  όταν φοιτητές του 3ου και 4ου έτους, από την Αντιχουντική φοιτητική επιτροπή ήρθαν σε μας στο αμφιθέατρο  να μας δώσουν σημειώσεις   αφού δεν είχαμε βιβλία  , εμφανίστηκαν τότε   οι Χουντικοί (τα διορισμένα μέλη του φοιτητικού  μας Συλλόγου)  και τους χτύπησαν.    Στη συνέχεια ανέφερα  πως ξεκίνησε η    ανάπτυξη  του φοιτητικού  κινήματος  για ελεύθερες  φοιτητικές   εκλογές και  πως φτάσαμε στην πρώτη κατάληψη της Νομικής το Φλεβάρη του 1973 . Οι στιγμές απαιτούσαν να πάρει ο  καθένας θέση  . Αναμετρήθηκα με τον εαυτό μου  και τη  συνείδηση μου όπως   και  πολλοί  άλλοι συμφοιτητές μου  και αποφασίσαμε ότι πρέπει    να αγωνιστούμε για την ελευθερία και τα δικαιώματα που μας στέρησε η δικτατορία. Επομένως είχα πάρει το «βάπτισμα του πυρός»  στις καταλήψεις της Νομικής το Φλεβάρη και το Μάρτη του 1973  και συνεπώς θεώρησα αυτονόητη  υποχρέωση μου  να πάρω μέρος στην κατάληψη-εξέγερση  του Πολυτεχνείου.

Στη συνέχεια με αφορμή τις επόμενες ερωτήσεις που ήταν .

«Πώς αντιδράσατε όταν αντιληφθήκατε ότι το τανκ πλησιάζει στην κεντρική πύλη;

Τι θυμάστε πιο έντονα από την είσοδο του τανκ;  Τι ακολούθησε μετά την είσοδο του τανκ και πώς καταφέρατε να αντιμετωπίσετε την κατάσταση; Αν μπορούσατε να επιλέξετε μία μόνο εικόνα ή μία μόνο στιγμή από εκείνες τις ημέρες που δεν θα ξεχάστε ποτέ, ποια θα ήταν και γιατί;»

Προσπάθησα να δώσω να καταλάβουν τα παιδιά τι έγινε τις τελευταίες στιγμές και ποια είναι τα προσωπικά μου βιώματα από εκείνη τη δραματική  νύχτα. Τους είπα ότι  φυσικά και φοβόμασταν. Νιώθαμε, όμως, ότι κάτι πολύ μεγάλο κάναμε. Κάτι που μας ξεπερνούσε.  Ευχαρίστησα τα παιδιά και τις συναδέλφισσες για τη δυνατότητα που μου δίνουν να πω δημόσια ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο ζευγάρι που μας έκρυψε στο 5ο  όροφο μιας πολυκατοικίας στη Στουρνάρη  ,λίγο  πιο πάνω από τη  πόρτα της Στουρνάρη του Πολυτεχνείου .Είμαστε  16  άτομα (14  φοιτητές και 2  παιδιά δεκαέξι ετών μαθητευόμενα σε συνεργείο αυτοκινήτων) .Ιδιαίτερα ένα ΠΟΛΥ  ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ στη ΓΥΝΑΙΚΑ που επέδειξε ΜΕΓΑ ΘΑΡΡΟΣ όταν δυο φορές στις  4.30 ήρθε απόσπασμα της Αστυνομίας να ρωτήσει αν κρύβονται φοιτητές και στη συνέχεια πάλι στις 6.30 . Η γυναίκα τους άνοιγε τη πόρτα με το μωρό της στην αγκαλιά το οποίο προφανώς αφού το ξυπνούσε έκλαιγε, και με τρομερό θάρρος και ηθοποιία τους έπειθε ότι δεν υπάρχει κανένας στο σπίτι της και διαμαρτυρόταν ότι έρχονται συνεχώς και χτυπούν τη πόρτα με συνέπεια να έχει τρομοκρατηθεί το μωρό της. Δεν τους άφηνε περιθώριο να μπουν μέσα . Εμείς είμαστε κλεισμένοι στο υπνοδωμάτιο και δεν βγάζαμε ούτε ανάσα. Είμαστε επίσης τυχεροί γιατί και ο θυρωρός δεν ήταν ρουφιάνος της Ασφάλειας  .Το ζευγάρι δυστυχώς δεν το βρήκαμε στη πρώτη επέτειο το 1974 που πήγαμε τρεις από τους 16, (είμαστε οι μόνοι που γνωριζόμασταν μεταξύ μας από τους 16)    ο Νίκος   Παπαδόπουλος η Γιάννα    Μαραγκού και εγώ να τους βρούμε και να τους ευχαριστήσουμε (Η ΓΥΝΑΙΚΑ ήταν κομμώτρια και ο άντρας της ράφτης ) . Μας είπε ο θυρωρός ότι πούλησαν το σπίτι και έφυγαν γιατί δεν άντεχε η γυναίκα να θυμάται τη σκηνή με το τανκς που μπήκε και έριξε τη σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου.  Το  θάρρος  αυτής της γυναίκας συγκλόνισε τα παιδιά . Είναι χαρακτηριστικό  όταν στο τέλος τα ρώτησε  η  καθηγήτρια τους η κ. Στέλλα Μπαδικιάν ,  να πουν  τι χαράχτηκε στο  μυαλό τους περισσότερο    από όλη τη συζήτηση ,τα περισσότερα μίλησαν για το ΜΕΓΑ  θάρρος αυτής της γυναίκας .

Τα τελευταία ερωτήματα  που ήταν  «Ποια ήταν η αντίληψή σας για τη δημοκρατία και την ελευθερία μετά από αυτή την εμπειρία;  Αν μπορούσατε να στείλετε ένα μήνυμα στους νέους του σήμερα, πενήντα και πλέον χρόνια μετά, τι θα τους λέγατε;» Μου επέτρεψαν να τονίσω την ανάγκη να αγωνίζεται  η νέα γενιά  ενάντια στο Φασισμό .Να αγωνίζεται  για τη  Δημοκρατία , την Ελευθερία  , τη κοινωνική δικαιοσύνη  και  να δικαιώσει το  βασικό σύνθημα του Πολυτεχνείου «ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»  το  οποίο εξακολουθεί  να είναι επίκαιρο .

Αξίζουν συγχαρητήρια στους συναδέλφους εκπαιδευτικούς, και στα παιδιά που κρατάνε ζωντανή τη φλόγα του Νοέμβρη.  Ευχαριστώ τα παιδιά και τις συναδέλφους και πρώτιστα τη συνάδελφο Μαθηματικό Στέλλα Μπαδικιάν για την πρόσκληση. Όσο υπάρχουν συνάδελφοι εκπαιδευτικοί και μαθητές , ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΘΑ ΖΕΙ  , και θα συνεχίσει να είναι καρφί  στο μάτι της αντίδρασης.

Ο  Θανάσης  Πετράκος   ήταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου δευτεροετής   φοιτητής στο  Μαθηματικό της Αθήνας

 

 

Μετάφραση